DAY 1

ฉันยังคงตื่นขึ้นมาเหมือนทุกวัน ฉันเคยคิดทบทวนว่าฉันอยู่ไปเพื่ออะไร...
ช่วงนี้ฉันมัวยุ่งอยู่แต่การหาคำตอบ กับคำถามที่ฉันตั้งขึ้นมาเอง

…เซย่า...ฉันรู้ว่าการที่ฉันมีชีวิตอยู่ ทำให้เธอต้องเจ็บช้ำ ทั้งกายและใจ แต่เธอจะรู้หรือไม่ ว่า ฉันก็เจ็บไม่น้อยไปกว่าเธอเลย สงครามที่ผ่านมามีคนไม่รู้กี่คนที่ต้องตายเพราะความมุ่งมั่นและอุดมการณ์ เป้าหมายของแต่ละคน กลับกลายเป็นการทำลายล้างกันเอง ..เซย่า... ฉันขอโทษ

DAY 2

ฉันยังคงตื่นขึ้นมาเหมือนทุกวัน วันนี้ฉันตั้งใจจะไปเยี่ยมเซย่ากับชุน ภาระของฉันสิ้นสุดลงแล้ว แต่ก็เป็นการเริ่มต้นของหน้าที่อีกอย่างหนึ่ง ฉันคิดเสมอว่า ฉันต้องนำความสงบสุขมายังโลกที่ฉันรักใบนี้ให้ได้ และบางครั้ง ฉันก็ลืมไปว่า คนใกล้ตัวของฉันก็ต้องการฉันอยู่เคียงข้าง อยู่ใกล้ๆ...

...เซย่า... ฉันขอโทษ

DAY 3

เมื่อวานฉันไปเยี่ยมเซย่ามา ดูภายนอกก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่เหน็ดเหนื่อยจากการออกกำลังกาย แต่ภายในกลับบอบช้ำซะยิ่งกว่า ฉันไม่รู้ว่าเซย่าเข้าใจที่ฉันพูดหรือเปล่า

...เซย่า... เธอกำลังฝันถึงอะไร

เธอหลับตาลงด้วยความสงบ แต่ใจของฉันกลับว้าวุ่น ฉันอยากเป็นส่วนหนึ่งของความหวังเธอ แต่ก็ไม่รู้ว่าเธอจะให้อภัยฉันได้ไหม

ฉันจะรอ... รอวันที่เธอตื่นขึ้นมาทักทายฉันอย่างที่เคยเป็น

ชุนเข้าทักทายฉัน ฉันถามถึงอิคคิ ชุนบอกว่าอิคคิหายไปตั้งแต่หลังสงคราม คงพักรักษาตัวอยู่ที่ใดที่หนึ่ง ฉันมั่นใจว่าจะได้เจอกับอิคคิอีกเร็วๆนี้



DAY 4

วันนี้ก็ยังคงเหมือนกับทุกๆวัน ฉันยังคงตื่นขึ้นจากฝันร้ายที่ไม่จบสิ้น

ฉันฝันเห็นการทำลายล้าง พลังที่ฉันมีกำลังจะทำลายโลกที่ฉันรัก ฉันไม่รู้ว่าเหตุใดอำนาจของฉันจึงอุบัติให้เกิดเหตุเช่นนั้น หรือฉันเป็นผู้ปกครองโลกที่ไม่ดีพอ...? ฉันควรมอบภาระนี้ให้กับคนอื่นที่ดีกว่า?

ฉันต้องการใครซักคนที่พอจะให้คำแนะนำดีๆได้ หากมูยังอยู่ก็คงจะดี

วันนี้ฉันได้ไปเยี่ยมเซย่าอีกวันหนึ่ง ระหว่างทางก็ต้องผ่านปราสาทที่ดูรกร้างทั้ง12 แม้จะไม่มีใครอยู่ที่นี่แล้ว แต่ความทรงจำยังคงคุกกรุ่นอยู่ที่นี่เสมอ ฉันยังจำวันที่ฉันมาที่นี่ครั้งแรกได้ ฉันยังจำวันที่คาน่อนมาปกป้องฉันไว้จากภัยอันตราย ฉันยังจำรอยยิ้มที่อบอุ่นของอันเดบาลันได้ และแน่นอน...

...และที่ตรงนี้ ฉันก็ได้สละชีวิตตนเองตามคำแนะนำขอชากะ...



 

ยิ่งมองไปรอบๆ ฉันก็ยิ่งรู้สึกเดียวดาย นี่คือชะตาที่พระเจ้ากำหนดให้จริงหรือ? ฉันเคยคิดอยากจะเปลี่ยนมัน แต่ถึงตอนนี้ก็คงจะสายเกินไป

ฉันนั่งลงข้างกายเซย่าที่หลับสนิท ฉันยังจำได้ดี ในสมัยเด็กเราเคยวิ่งเล่นด้วยกัน และฉันก็ชอบสั่งให้เซย่าทำอะไรต่อมิอะไรตามใจชอบ

 

“...ถ้าฉันยังมีอำนาจที่จะสั่งเธอได้เช่นนั้นอีก ฉันขอให้เธอตื่นขึ้นมาดูหน้าฉันอีก...ได้ไหม..เซย่า”

มูเคยเตือนว่าความรักของอาเทน่าจะแบ่งให้คนผู้เดียวไม่ได้ ความรักของอาเทน่ายิ่งใหญ่และต้องมีให้กับทุกคน ฉันรู้หน้าที่ดี...ดีพอๆกับการที่ฉันก็รู้ว่า ฉันก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง จึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลยสำหรับความรักที่ฉันมีต่อใครสักคน มูมองทะลุเข้าไปในหัวใจของฉัน

 


ได้ ฉันรู้สึกกลัวทุกครั้งที่มูมองจ้องฉัน เหมือนเขารู้ว่าฉันคิดอะไร ตอนนี้มูก็ไม่อยู่กับพวกเราแล้ว พวกชากะกำลังมองดูพวกเราอยู่หรือเปล่า เป็นกำลังใจให้พวกเซย่าด้วยนะ...

ความฝันของอาเทน่าบอกอะไร? เซย่าจะฟื้นขึ้นมาอีกหรือไม่?
การตัดสินใจของอาเทน่าทำให้บางอย่างเปลี่ยนไป?
ติดตามบทที่สองได้เร็วๆนี้ครับ

 

The Zen
by THE ZEN

 

 

home
story
character
products
news!
activity
saint seiya links
downloads
member webboard
fan zone
faq.
 












 
thaisaintseiya.com
Copyright. by Kurumada Masami, Japan. All Rights Reserved.
Copyright©2004 Thaisaintseiya.com, Inspired from "SAINT SEIYA" 
In cooperation of "Sense of Saint Seiya homepage" (since1999) & "Feelthecosmo.com" (since2004)
Email : [email protected] , [email protected] , [email protected]